Iets is wat er schijnt

‘De poëzie van Robert Proost is niet in een paar woorden te vatten’, aldus uitgever Bas Jongenelen. ‘De gedichten zien er vrij traditioneel uit, maar bij lezing valt op dat ze inhoudelijk weinig met de traditie uit te staan hebben. Soms lees je een theatermonoloog, dan weer een soort wetenschappelijk vertoog om daarna in een eenvoudige anekdote terecht te komen. De bundel sluit af met drie enigmatische beeldgedichten – Robert Proost is niet voor één gat te vangen.’

Onderwerpen in de bundel zijn onder meer gegrepen uit het studentenleven, zoals studeren en stappen, maar ook diepere onderwerpen als religie, poëzie en dromen laten Robert zeker niet onberoerd. Een onderliggende thematiek is de verhouding tussen schijnen en zijn, tussen hoe we naar de wereld kijken en de vraag of alles wel zo is als het zich voordoet.

‘Ik dicht meestal intuïtief’, vertelt Robert. ‘Als je te veel nadenkt dan verliest poëzie zijn oprechtheid en dan wordt het een kunstje. Als je iets in een mal propt dan verliest het zijn speelruimte. Soms kan ik het toch niet laten, dan gebruik ik het als een ironische knipoog naar traditie.’